True colours

By

okt 6, 2013 Inspiratie, Styling , , , , 3 Comments

Door Tanja Hoff

Hoe oud zal ik geweest zijn toen ik voor het eerst riep: “Als ik grijs word, ga ik het niet verven, dan laat ik het gewoon gebeuren. Grijs haar heeft niets te maken met oud of lelijk en dat ga ik bewijzen!

Ik denk dat ik misschien 21 was en ik zag al weer een paar jaar mijn mama worstelen met het verven van haar grijs wordende haren. Iedere 6 weken naar de kapper, daar een uur of twee in de stoel zitten om de uitgroei bij te werken, terug thuis nooit helemaal tevreden over de haarkleur of hoe de verf had gepakt, dan een paar weken prachtig tot de uitgroei langzaam aan weer te zien was en dan begon het hele circus weer van voor af aan… Wat een gedoe, wat een verspilling van tijd, energie en geld. En waarvoor?

En dan het verschil met mannen, die wel gewoon grijs mogen worden en dan nog zelfs extra mooi en charismatisch worden gevonden. Wat oneerlijk! Wat is het verschil? Anders dan dat het maatschappelijk niet echt normaal is, not done.

Mijn uitdaging: grijs is goed

Maar als er nooit een groep vrouwen gaat staan en het verschil gaat maken gaat er ook nooit iets veranderen….Toch? Dus,  hierin zit mijn uitdaging; Ik ga het verschil maken. Best arrogant, te denken dat ik dat kan, maar ja er moet ergens iemand beginnen.

Tot zover mijn voornemen.

Nu is het zover. Ik word  grijs en de laatste maanden in een angstaanjagend tempo. Ja, je leest het goed… Angstaanjagend. Tja, ik ben toch niet zo immuun voor de maatschappij en haar meningen, overtuigingen en onderbuikgevoelens. Ik ben er, erger zelfs, ook zelf mee behept. Ik ben altijd zo blij geweest met mijn eigen bruine haarkleur met al haar verschillende nuances en plots komt daar een witte tint bij. Dat is schrikken en vooral ook wennen voor mezelf.

Grijze haren maken veel los

En al die meningen van anderen helpen niet echt bij dat wenproces. Het is heel ondersteunend als een heel leuk meisje vraagt of het een coupe soleil is. Maar op ieder compliment komen ook zeker 5 ongevraagde en zeer pijnlijke opmerkingen. Die mijn eigen onzekerheid en discrepantie in wat ik er van vind akelig bloot leggen. Voorbeelden…

  1. Het nog vrij onschuldige “Zal ik die grijze haar er even uit trekken?” van wildvreemden bij mijn eerste zichtbare witte haren. Nee!  Zal ik jouw blonde haar er even uit trekken?
  2. Bij een bezoekje aan een vriend in België, waar blijkbaar geldt, dat grijs haar alleen voor dametjes van 70+ is, had ik een hele gezellige avond met hem en een aantal van zijn collega’s. Ik kreeg veel aandacht in mijn geleende blauwe stippenjurkje en cowboy boots. Ik voelde me mooi en begeerlijk.
    Een paar dagen later zei die vriend, vanuit het niets, dat zijn collega’s mij 47 hadden geschat… Auw…. 7 jaar ouder dan ik ben, terwijl ik voorheen vaak 10 jaar jonger werd geschat. Wat vals, wat gemeen! Nu hadden die mannen niets gezegd over dat ze me daardoor niet leuk vonden. Maar dat was wel wat ik voelde. Ik voelde “ik ben nu echt definitief oud en lelijk…”
  3. “Als je nog grijzer wordt, met van die plukken, dan wordt het onverzorgd en dan moet je het wel laten verven, schat” zei mijn vriend ongevraagd…Au, dus je vindt mij niet altijd en sowieso mooi?
  4. “Ja, in BelgiĂ« verzorgen de vrouwen zich gewoon heeeeel goed…. zei diezelfde vriend, toen we een gesprek hadden over dat alle vrouwen in BelgiĂ« die hij kende hun haar verven. Dus er voor kiezen dat ik mijn haar niet laat verven betekent dat ik me niet goed verzorg?
  5. De laatste: “Nu je grijs haar hebt moet je je wel wat jonger en hipper kleden, want dan is het een leuke tegenstelling, anders staat het grijs haar gewoon…. oud.”

Van minder zou je al onzeker worden en een complex over jezelf krijgen en dit is nog maar een selectie.

Acceptatie en waardering

Nu is het een voorgenomen avontuur bij mij, maar stel dat ik minder stevig in mijn  schoenen zou staan dan had ik het al tien keer geverfd. Nu heb ik stiekem wel informatie aan mijn kapper gevraagd over de mogelijkheden (sssht… niet verder vertellen).

Blijkbaar wil ik naast mezelf laten zien gewoon zoals ik ben, in al mijn eigen kleuren en uniekheid, ook mooi gevonden worden  en liefst ook jaaaaren jonger geschat door de buitenwereld. Onmogelijk in onze huidige maatschappij. “Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk?” vraag ik me soms af.

Mijn 'true colours'

Mijn ‘true colours’

Om het verschil te maken en de wereld, mijn wereld in ieder geval, een beetje open te breken. Maar ook omdat ik geloof dat als je je grijze haren al niet accepteert, wat eigenlijk toch de eerste signalen van het ouder worden zijn, waar begint dan wel de acceptatie en appreciatie van dat wat je nu eenmaal bent?

Ga je dan ook proberen je fronsrimpeltjes te verdoezelen? Ga je aan de botox? Ga je je borsten liften? Ik wil mezelf laten zien. Zonder maskers. Zonder iets te verbergen. Zoals ik ook op andere gebieden in mijn leven leef. Ik wil de lijntjes en veranderende kleur haren zien als jaarringen van een boom. Ik vind daar schoonheid in zitten. Niet de schoonheid van onschuld en ongereptheid, maar de schoonheid van ervaring en diepte, van doorleefdheid.

Acceptatie van de dingen die voorbij gaan. Make-up, verf, botox zullen geen van allen de angst voor wie en wat je waarlijk bent kunnen verbergen. Angst zal nooit waarlijke schoonheid voortbrengen.

Wat wel?

Ga een avond uit als jezelf

Ben je wel eens heel blij met jezelf geweest? Kan je je nog herinneren hoe mensen dan op je reageren? En hoe jij je daarna dan weer voelt? Stel dat het gewoon zo werkt… aantrekkelijk en mooi gevonden worden….

Probeer het eens als je een avondje uit gaat. Je gaat niet iets nieuws kopen en je doet gewoon aan wat je de hele dag al aan had, je doet geen extra make-up op en je haar laat je zoals het zit.

Het enige wat je doet is jezelf alle dingen voor de geest halen die je mooi vindt aan jezelf.   Zet jezelf letterlijk in het licht. Alsof er een zon door het topje van je hoofd naar binnen schijnt. Het stroomt door je hele lichaam, sijpelt door al je cellen tot het je poriën weer uit komt. En dan ga je de deur uit. Denk er niet verder over na. Hoe was je avond?

Over Tanja
Tanja Hoff (40) is kledingstyliste en tekent. Voor Little Green Dress schrijft zij iedere maand over kleding, mensen en haar verwondering over beide. Daarnaast is ze ook regelmatig aanwezig op de kledingruilfeesten van Little Green Dress om mensen te helpen hun eigen stijl te vinden. Meer informatie over Tanja vind je op www.tanjahoff.nl


Comments

  • Frank Hoff
    okt 9, 2013 at 06:00 Reply

    Always enjoy reading your articles. Like I said before “You” are so talented, a gift.

  • Femke Zeeman
    okt 9, 2013 at 08:31 Reply

    kleur kiezen door juist geen kleur te kiezen :) Vind je prachtig. Jij hebt dat meisjesachtige, zelfs al ben je straks 90. kus

  • Els
    okt 24, 2013 at 00:00 Reply

    Hi Tanja,

    Wat een boeiende observatie. Ik verf mijn haar wel, maar het heeft de neiging steeds sneller terug te schieten naar blond en grijs (en uitgroei). Ik maak me niet op, dat komt voort uit het feit dat ik – vroeger meer dan tegenwoordig – knetter allergisch ben voor de kleurstof in make up. Deze zomer heb ik 30 dagen lang zelfportretten gemaakt. Ook zo’n oefening in zelfacceptatie, hoe mooi kun je jezelf tonen zonder externe hulpmiddelen. Als je wilt kun je een kijkje nemen op http://www.flickr.com/photos/onthecountof23/sets/72157634690174959/

Leave a Reply