Who run the world? Girls!

By

jun 1, 2014 Duurzame mode, Groen doen, Inspiratie , , , , , , 0 Comments

Door Miss Little Green Dress

De modewereld is een echte vrouwenwereld. Vrouwen kopen de meeste kleding, vrouwen staan op de cover van de grote modebladen als Vogue en Elle en het zijn vrouwen die aan de andere kant van de wereld 10 tot 12 uur per dag achter de naaimachine zitten.

Maar liefst 85 procent van de werknemers in de kledingindustrie is vrouw. Helaas betekent dit niet dat zij het ook voor het zeggen hebben: vrouwen hebben veelal de laagste functies en nauwelijks invloed in de kledingfabrieken waar ze werken. De Schone Kleren Campagne vraagt aandacht voor deze vrouwen met de foto-expositie Who Runs the World? Girls!.

Made in Bangladesh

De expositie brengt de kracht van negen stoere vrouwen uit Cambodja en Bangladesh in beeld en geeft hen de aandacht die ze verdienen. De vrouwen werken in hun dagelijks leven keihard aan de jeans, jurkjes en andere hippe outfits die hier in de kledingwinkels hangen. Maar daar laten deze vrouwen het niet bij. In de weinige vrije tijd die ze hebben zetten ze zich in om hun eigen situatie en die van hun collega’s te verbeteren.

Hieronder lees je de verhalen van Daliya, Thy, Mim en Shanaz, die de kleding maken waar wij zo dol op zijn. Zij zijn de gezichten achter de tekst ‘Made in Bangladesh’. De indrukwekkende foto’s zijn gemaakt door Zilveren Camera-winnares Marieke van der Velden

DaliyaDaliya Shikdur (20) – is het mikpunt voor roddels maar blijft vastbesloten
Bangladesh – Daliya naait de binnennaden in zo’n honderddertig spijkerbroeken per uur. Voor zestig euro per maand; als ze veel overwerkt krijgt ze vijf euro meer. Toen voor de zoveelste keer haar bonus niet werd betaald, zette ze haar eigen vakbond op. “We willen een jaarlijkse salarisverhoging, elke zondag vrij, een maximum aantal overuren en kinderopvang.”

Dat een jonge vrouw een vakbond opricht, is niet vanzelfsprekend. “Ik moest alles doen na werktijd. Als mensen me zagen, dachten ze dat ik andere dingen deed.” Er werd over haar geroddeld en daarom woont Daliya niet meer thuis. “Mijn moeder zei: als je dit soort dingen blijft doen, krijg je een moeilijk leven. Maar ik doe dit niet voor mezelf: ik doe dit voor anderen.”

 

ThyThy Palla (25) – wil dat je weet hoe hard ze aan je kleding heeft gewerkt
Cambodja – In de fabriek waar Thy werkt, worden vooral sokken en ondergoed gemaakt. Ze werkt er tien tot twaalf uur per dag, zes dagen per week − en als het druk is zeven. “Dat zijn dozen en dozen vol met onderbroeken. Mijn basisloon is tachtig dollar. Samen met een aanwezigheidsbonus, overuren en vakantiegeld verdien ik honderdtwintig dollar per maand.”En dat is niet genoeg. “Ik moet altijd weer geld lenen. En kiezen: koop ik eten of stuur ik geld naar mijn familie?”

Ze is trots om op de foto te gaan en haar verhaal te delen. “Ik wil de mensen in Nederland laten weten dat je voordat je je kleren aantrekt, naar het label van je kleding moet kijken. Zie je ‘Made in Cambodia’, bedenk dan hoe hard wij hebben gewerkt aan het kledingstuk.”

 

SalmaMim  Salma Akter (23) – heeft te maken met brand en veel overuren
Bangladesh – 
“Als ik kon kiezen, zou ik graag iemand zijn die andere mensen helpt − een dokter bijvoorbeeld”, vertelt Salma. Sinds een jaar of vijf werkt ze in een kledingfabriek. “Ik zou liever iets anders doen; iets waarbij ik daglicht zie.” Ze naait de ritsen aan kleding. “Als de druk hoog is en er moet een levering af zijn, werk is soms wel tien of elf uur op een dag.”

Als vakbondslid zet ze zich in om misstanden door te geven. En die zijn er: te veel overuren, geen ziekteverlof, scheldpartijen. “Laatst was er brand in de opslag van de fabriek waar ik werk. Niemand raakte gewond, maar veel spullen raakten zwaar beschadigd. De brand had ook ons kunnen verbranden in plaats van die spullen. We hebben geluk gehad.”

 

ShahnazShahnaz Akter (23) – vecht voor haar recht op pauze
Bangladesh – Shahnaz werkt zes dagen per week van acht uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds in een kledingfabriek. Per uur naait ze honderd kragen aan shirts. “Ik vind het niet erg om te werken; ik zorg voor mezelf en ik kan alles.” Ze vindt het wel vervelend dat ze geen tijd heeft om naar de wc te gaan. “Je rent naar de wc en kijkt op de klok terwijl je bezig bent.”

Shahnaz zette samen met een vriendin een comité op in haar fabriek, waar ze nu de leider van is. “Ik wil dat arbeidsters krijgen waar ze recht op hebben: genoeg pauzes en een weekend. En ik wil dat niemand meer aan de haal kan gaan met de rechten van de vrouwen met wie ik werk.”

 

Over de Schone kleren Campagne

De Schone Kleren Campagne heeft als doel het verbeteren van de arbeidsomstandigheden en positie van arbeiders in de wereldwijde kledingindustrie. Arbeiders zoals de vier hardwerkende en sterke vrouwen hierboven. Little Green Dress is groot fan van het werk van de Schone Kleren Campagne en steunt hun goede werk. We hopen dat jullie ook meedoen, deel bijvoorbeeld dit blog met je vrienden zodat we de stem van deze vrouwen nog harder laten klinken.

Wil je meer doen en jouw steentje bijdragen aan een eerlijke kledingindustrie? Lees dan hier wat je kunt doen of, nog beter, word donateur van de Schone Kleren Campagne

Leave a Reply